ضرب المثلهای مازندرانی

اتتا شعر مازندرانی تقدیم شما کمی:

ای دپیته عطر مه مازندرون سرخ گل       دل ره غش ایارنه نوای بلبلون مس دل

سبز شال وندنه تسکا شه کمر افرای پیش     تتی کاک سلوم شونه خشک چنار چو و چل

از صفارود تا هراز و تجن روشن او           او چه اویی کننهو شربته شربت عسل

ونوشه گیرنه بهار بک و بو دل دنشه          سرپیش سرخ انار وندنه سرره سرخ جل

تفت کلاک زمسون خر و خش بورده پئی          خرد چله غلطه بییه اسا پنمه شل

تو تراک ورف روز توم بونه افتاب کشه          تش انگشت شونه مار سیو بونه سرخ کتل

دس وندمه حنا کمه شه تن اسپه جمه        شومبه تا رنگ بکنم عیدی بن مرغنه کل

هشته ازال منه جور ورزا همن اورگ بزه        رسنه نوبت ورز و واردنی کسو کمل

بنشا المه شه دشته کوچ بار سمت اوریم       که اگر در بجومندم کفنه اسببه سپل

مازرون سفره پر برکتی و پر بک و بو              آرزو کممه تره باقی بداره ته عمل

شعر از شاعر بزرگوار : «کیوس گوران سوادکوهی»

عید ره هم تبریک گمی به قول بعضی ها صد سال به این سالها

شمه نظرات خله ارزش دارنه  اما ره از شه خاره نظرات محروم نکنین

باز هم خامی اتتا کتاب شمه خدمت معرفی هاکنیم به نام «سجرو» که ونه دله اتتا شاعر مازندرانی گفتگویی دارنه با سجرو

اما سجرو:

در ابتدای این کتاب تهیه کننده این کتاب سجرو ره این جوری معرفی هاکرده:

«سجرو نام رودی است که از تنگه آبندان بخش بندپی شرقی سرچشمه گرفته و از منطقه کوهستانی جنوب به طرف منطقه قشلاقی شمال، مسیری را می پیماید تا سرانجام از طریق رود بابل (بابلرود) در کام خزر بزرگ فرو می رود.

در دو جانب این رود بزرگ، مراتع کوهستانی، جنگلهای انبوه با درختان سر به فلک کشیده و دشتهای وسیعی واقع گردیده است که محل اسکان ایل فیروزجا(پریجا) می باشد.»

آقای «عیسی کیانی حاجی» شه صحبتها ره این جوری شروع کننه:

سجرو ته سرچشمه او زلاله             ته سینه شیر اماره حلاله

ته سنگ بروشته او دم بونه چایی       چایی ره خرنه ایل پرجایی

اسا که اسبه بیه سبیل و ریش     تسه گمه از چل پنجا سال پیش

اون گدر که مثل مهر کشنی روش   خامه شه درد ره بخونم تنه گوش

در ادامه این کتاب از رسم و رسوم ایل پریجایی صحبت کننه، از صنایع دستی و زحمتها و تلاشهای شبانه روزی وشون گنه، از اعتقادات و باورهای مردم این منطقه توضیح دنه از همکاری دوشادوش زنان و مردان پریجایی برای گذران زندگی هم یاد کننه

اما در پایان از یاد بوردن این فرهنگها و عادات و رسوم ریشه دار گله کننه:

جور دیگر بییه الان زمانه           همسایه همسایه ره نشناسنه

دم بدا بییه اسب پالون و زین    اسب شیره بییه بیب بیب ماشین

به جای کلک و کردی و پشکار    کاپشن بمو با آمریکایی شلوار

کالچرم جا بمو چکمه افسری    اسبه چارقد جا سیو روسری

سرخ جمه کننه پرجایی کیجا    دکل ملوم نیه کیجا و زنا

الان سخت بییه همه روز و شو   پرجایی بییه این رو و اون رو

لل- وا بشکسه خونش بمرده     شو روز نئی امه لمپا دمرده

سجرو مه رییه ته او درازی   هر چی که من گمه تو نونی راضی

اسا که تموم که نوونه تنه او   ونه تموم بووشه مه گفتگو